Historia Parafii

Początki chrześcijaństwa na Pomorzu Zachodnim wiążą się z okresem panowania księcia Mieszka I, kiedy to Polska w 966 roku przyjęła chrzest. Ugruntowaniem wprowadzonej religii było utworzenie biskupstwa w Kołobrzegu (1000 r.). Niszczono pogańskie świątynie, a na ich miejscu stawiano kościoły chrześcijańskie. Nowa misja chrystianizacyjna miała miejsce w początkach XII wieku, kiedy to na teren Pomorza przybył biskup Otto z Bambergu. Ińsko ok. 1300 r. otrzymało prawa miejskie z rąk Brandenburczyków, którzy pod koniec XIII stulecia opanowali część Pomorza, two-rząc Nową Marchię.
W centrum miasta, po wschodniej stronie rynku (dzisiejszy teren przystanku PKS) stał średniowieczny, kamienny kościółek. Od 1352 r. świątynia ta została powierzona opiece zakonowi Cysterek z pobliskiego Recza. Z czasem, w XIV stuleciu, założono w Ińsku klasztor Dominikanów. Możliwe też, że w okresie panującej czarnej zarazy (1348-1351), znajdował się tu oddział mnichów, który sprawował opiekę nad chorymi. Nie wiadomo, jakie było uposażenie klasztoru Dominikanów, ponieważ dla swoich po-trzeb klasztory utrzymywały własne gospodarstwa. W ich posiadaniu znajdowała się niewielka ilość ziemi. Wynika to z danych, które dotyczą stanu posiadania przy rozwią-zywaniu innych klasztorów. Prawie wszędzie wymieniane są narzędzia do uprawy pól oraz inne przedmioty gospodarcze, które wprowadzały postęp w kulturze rolnej i ho-dowlanej. Przeor klasztoru był zobowiązany, pod groźbą ekskomuniki, dostarczać co-rocznie na stół biskupa kamieńskiego sarnę i dwa głuszce. Głuszce dostarczano tylko z naszego terenu. Były dowodem na to, że w obrębie diecezji kamieńskiej tylko w lasach Wedlów w okolicach Ińska właśnie, miały swoje gniazda. Należy również wspomnieć, że klasztor przekazywał rocznie świadczenia przysługujące księżom i klerykom Choszczna i Chojny, ustalone przez komendanta zakonów – Wildenbrucka.
Proces upowszechniania się religii luterańskiej na Pomorzu spowodował, iż w latach 1534-1535 protestantyzm został oficjalnie wprowadzony w Księstwie Zachodniopo-morskim. Liczba wyznawców nauki luterańskiej najszybciej powiększała się w mia-stach, do których przybywali osadnicy niemieccy. Przeważająca liczba mieszkańców Ińska była wyznania ewangelickiego (w 1801 r. stanowili ok. 77% ogólnej liczby). Wy-stępowała także liczna grupa osób katolickiego wyznania (188 osób, tj. 20,3%), spowo-dowana napływem Polaków na Pomorze Zachodnie po utracie niepodległości.
Reformacja wpłynęła na rozwinięcie oświaty. Kościołowi ewangelickiemu zależało, by jak największa liczba ludności umiała czytać, to bowiem pozwalało na studiowanie Bi-blii. W tym celu przy wszystkich kościołach był obowiązek zakładania szkół. W doku-mentach Ińska przy dacie 1580 r. wspomniany jest rektor takowej szkoły. Przy kościele w tamtym czasie pracowało dwóch księży. Jeden z nich to ów wspomniany bezimiennie rek-tor, który zatrudniony przez Zarząd Miejski zarządzał szkołą dla chłopców. Szkołę dla dziewcząt prowadził kościelny.
Obok klasztoru Dominikanów, zakonu Cysterek i szkół przykościelnych w Ińsku znajdował się również szpital św. Jerzego, zapewne pod patronatem Dominikanów. Do owego szpitala, probostwa i Kościoła należało 12 włók ziemi uprawnej, z czego 6 włók (miara powierzchni) posiadał Kościół. Ziemia ta była uprawiana przez dzierżawców. Pastor miał także inne dochody, bo każdy parafianin na ofiarę kwartalną miał oddać 8 feningów oraz z jednego łana ½ korca (jedn. objętości) zboża. Od pasterzy otrzymywał 2 grosze rocznie. Z dóbr jeziornych, zamkowych i majątku Włókna po dwa mendle sera owczego, po dwa funty wełny oraz dodatkowo trzy tuziny jaj. Nie były to jednak wszystkie świadczenia mieszkańców na rzecz Kościoła.
W księgach kościelnych pod datą 12 maja 1693 r. zapisano wizytę superintendenta. W spisie szesnastu rzeczy znajdujących się w kościele, wymienia się: dwa srebrne kieli-chy (w tym kielich biało-srebrny, pozłacany, ufundowany w roku 1654 przez Friedricha Kűhne, lekarza z Recza) z dwiema patenami, chrzcielnica z mosiądzu, mosiężna korona z 6 świecznikami oraz 6 dużych lichtarzy.
Przez wiele lat dominującym budynkiem w panoramie miasta był kościół średnio-wieczny, który w 1770 r. znacznie rozbudowano. Kościół był bez wieży, ponieważ spłonęła w 1682 r. Dwa dzwony pochodzące z 1660 r. wisiały na filarach dzwonnych obok kościoła. Natomiast zegar z wieży przechowywany był w domu obok mieszkania szkolnego przy rynku.
Parafia Ińsko na początku XIX wieku obejmowała następujące miejscowości: Granica, Wierzchucice, Gronówko, Stare i Nowe Storkowo, jak również niezamieszkane Ostrowitko na północ od jeziora Ińsko.
W latach 1858-1860, w miejscu kamiennego kościoła, mieszkańcy miasta wybudo-wali nowy. Wiosną 1858 r. stary kościół rozebrano, aby 21 czerwca tego samego roku, położyć kamień węgielny pod budowę nowego. Projektantem świątyni był radca budowlany Lenße ze Stargardu, który jednocześnie został kierownikiem budowy. Wykonawcą został mistrz ciesielski i murarski Braaß z Chociwla. Budynek swoim wyglądem nawiązywał do architektury kościoła p.w. Świętego Ducha w Stargardzie.
Po dwóch latach, 21 czerwca 1860 r., dokonano uroczystego poświęcenia. Ceremonii przewodniczył superintendent Pomorza. Wzięli w niej udział: ówczesny ka-pelmistrz wydziału kościoła i nauki szkolnej, superintendent synodu z Dobrzan, miej-scowy pastor, miejscy urzędnicy i mieszkańcy parafii. Kościół wybudowano z suro-wej cegły w stylu neogotyckim z wyodrębnioną od wschodu absydą (prezbiterium). Dach pokryto dachówką. Długość bryły kościoła wynosiła 20m 54cm, szerokość 11m 87cm, a wysokość do dachu 9m 53cm. Zachodnią ścianę szczytową połączono z wie-żą pokrytą strzelistym, ośmiobocznym hełmem o wysokości 43m. Na wieży zawie-szono dwa wspomniane dzwony z 1660 r. Prezbiterium ozdobiono sklepieniem krzy-żowo-żebrowym z mocno wzniesionymi sklepieniami z cegły, podłogę w prezbite-rium wyłożono udaną imitacją marmuru. Wnętrze było skromnie wyposażone: krzyż główny, świeczniki po bokach, obraz, stare tabernakulum i pojedynczy stół ołtarzo-wy. Na zamówienie zostały zrobione nowe organy. Kościół miał ostrołukowe otwory okienne wykończone maswerkową dekoracją wypełnione skromnymi witrażami.
Koszt budowy oszacowano na 26210 talarów. Wokół kościoła posadzono lipy, za-łożono trawnik, drogę wyłożono żwirem, a budynek otoczono żywopłotem. Już w trzy lata po zakończeniu budowy, okazała się konieczna naprawa wieży kościoła, zwłaszcza masywnego szczytu. Gruntowne badania techniczne wykazały, że uszko-dzenie wieży w jej górnej części należałoby przypisać warunkom atmosferycznym. Naprawy dokonano rok później, w 1864.
Budynek kościoła nie przetrwał do czasów współczesnych. Po zakończeniu dzia-łań wojennych, przez żołnierzy radzieckich zostały zniszczone dach oraz iglica wieży. Pozostała część (możliwa do odbudowy) w 1953 r. została rozebrana decyzją ówcze-snych władz miasta.

Duszpasterstwo do roku 1952

Do 1952 r. parafii w Ińsku nie było. Od samego początku istnienia diecezji go-rzowskiej została jednak zaprojektowana i ustalone zostały jej granice. Do przyszłej parafii miały wejść następujące miejscowości: Ińsko, Ciemnik, Czertyń, Gronowo, Linówko, Ścienne i majątek Zamczysko.
Aż do czasu formalnego obsadzenia parafii, miejscowości te były obsługiwane przez sąsiednich księży. Proboszczowie sąsiednich parafii, którym Ińsko podlegało, przyjeżdżali tu odprawiać nabożeństwo, co niedziela na godz. 1400, ale praktycznie było dużo opuszczeń i wielkich spóźnień. W dni powszednie przyjeżdżali tylko w ra-zie konieczności. Nie mogło być zresztą inaczej, gdyż w Ińsku nie było żadnej pleba-nii, a wielka kamienica, w której za czasów ewangelickich mieszkał pastor, została zajęta przez kilka wysiedlonych rodzin i o odebraniu jej nie mogło być mowy.
Miasteczko, aż do 1947 r., było pod opieką proboszcza parafii Drawsko, a od 1947 do 1952 przez kolejnych proboszczów parafii Chociwel. Ciemnik, Czertyń, Gronowo i Linówko, do 1946 r. obsługiwał ks. Stefan Strzałkowski, proboszcz z Su-chania, a po roku 1946 ks. Kazimierz Rudawski z Dobrzan. Ścienne od samego po-czątku było pod opieką parafii Chociwel. W 1947 r. również Ciemnik i Gronowo do-stały się pod opiekę tej parafii. Tak więc od roku 1947 prawie cała parafia była obsłu-giwana przez Chociwel, z wyjątkiem Linówka i Czertynia. Proboszczowie w Chociw-lu ciągle się zmieniali, dlatego Ińsko miało coraz to innych duszpasterzy. Byli nimi księża: Zygiel, Szyperski, Kuligowski, Czartoryski i na koniec Franciszek Cwięka.
W tym czasie parafia liczyła około 1900 dusz. Z powodu ustawicznej migracji, niemożliwe jest podanie dokładnej liczby. Cała ludność była napływowa: nie było ani jednej rodziny, która mieszkałaby stale na terytorium parafii przed 1945 r. Przeważnie byli to przesiedleńcy z centralnej Polski, ale nie brakowało repatriantów zza Buga (20%), powracających z Syberii i wysiedlonych przemocą z okolic Lwowa, Przemy-śla, Tarnopola lub Stanisławowa (30%). Pod względem wyznaniowym parafia była jednolita, gdyż z wyjątkiem 2 rodzin protestanckich, 3 schizmatyckich i 1 sekciarskiej (Świadkowie Jehowy) wszyscy byli katolikami.
W 1947 r. staraniem ks. proboszcza z Chociwla, zostały w Ińsku przeprowadzone przez dwóch OO. Redemptorystów Misje Święte, przy ogromnym udziale wiernych, również z sąsiednich parafii. Owoce misji były podobno wspaniałe. Mimo to, do 1947r., pozostało około 40 rodzin żyjących w nieprawych związkach małżeńskich.
W 1950 r. odwiedził naszą parafię ksiądz bp Karol Niemira z Warszawy, w za-stępstwie chorego Administratora Diecezji. Udzielił sakramentu Bierzmowania 214 osobom.
Coraz bardziej odczuwano potrzebę stałego księdza. Kilkakrotnie wysyłano dele-gacje parafian do Kurii Diecezjalnej w Gorzowie z prośbą o mianowanie proboszcza. Niestety, na skutek braku kapłanów, przez długi czas było to niemożliwe.

Z kart historii naszej parafii…
Ińsko zaistniało jako samodzielna placówka duszpasterska 20 lipca 1952 r., tj. z dniem osiedlenia się w Ińsku pierwszego jej Proboszcza, ks. S.Kwiatkowskiego. W kronice parafialnej czytamy: …Przybyłem do Ińska w niedzielę, 20 lipca w południe. Spojrzałem na ubożuchny Kościółek, podobny do betlejemskiej stajenki i podziękowałem Bogu, ze pozwolił mi tu szczęśliwie przybyć na teren, który ogólnie uważa się za teren misyjny. Ta ubożuchna świątyńka wydała mi się milszą nad wspaniałe świątynie, w których dotychczas pracowałem…

 Przy cmentarzu znajdowała się dość obszerna kostnica, mogąca pomieścić około 400 osób. Została wymurowana w roku 1939 z cegły i w 1945 r. oddana przez Zarząd Miejski osiedlonym tu katolikom. Poświęcenie świątyni nastąpiło 19 marca 1945 r., w dniu św. Józefa. Wygląd zewnętrzny kościółka był dość sympatyczny. Znajdował się na niewielkim wzniesieniu. Był otynkowany, posiadał 8 okien i masywne drzwi. W kościelnym podziemiu znajdowała się sala z płaskim belkowanym sufitem. Parę ławek różnych długości, mocno zniszczonych, prowizoryczny konfesjonał, zrobiony własnym pomysłem, maleńki ołtarzyk z zakupionym równie małym tabernakulum, trzy obrazy zawieszone nad ołtarzem, stara zakrystyjna szafa, dwa ciężkie dębowe stoły oraz popsuta fisharmonia – oto umeblowanie początkowe kościoła. W międzyczasie pracownicy PKP wynaleźli stary salonowy żyrandol, który odnowili i zawiesili u sufitu. Komplet szat liturgicznych, trzy kapy, mszał, puszkę i kielich ofiarowała Liga Katolicka w Ameryce. Bieliznę kościelną przywiozły ze sobą rodziny zza Buga i szczerym sercem ofiarowali dla kościoła w Ińsku. Parafianki zrobiły własnym pomysłem 6 chorągwi sztandarowych, prostych wprawdzie, ale pięknych oraz dwa feretrony procesyjne.
Przy wspomnianej kaplicy istniał dość duży wolny plac, który Zarząd Miejski w 1945 r. przypisał Kościołowi. Plac ten widocznie kiedyś należał do kaplicy, gdyż znać na nim było ślady ogrodzenia prostymi sztachetami. Na tym terenie parafianie zbudowali z belek prowizoryczną dzwonnicę i zawiesili na niej dzwon.
Nowego księdza Proboszcza czekało nie lada zadanie. Brakowało niemal wszystkiego, a trzeba było urządzić normalne parafialne życie. Należało pomyśleć o plebanii. Dochodzenie do kościoła z oddalonego wynajętego mieszkania, uniemożliwiało stały nadzór i opiekę nad nim. Na szczęście w pobliżu kościoła znajdował się dom, który nadawał się do tego celu. Był on wprawdzie własnością miasta, ale Zarząd Miejski zgodził się wynająć go dla parafii. Dotychczasowi jego mieszkańcy (państwo Sandeccy), kierując się szczerze swoim katolickim sumieniem, dom ten opuścili.
Całkowitą uwagę skupiono teraz na kościele. Pracę nad doprowadzeniem go do porządku rozłożono na cztery lata.
W pierwszym roku trzeba było zdobyć dla kościółka wszystko to, bez czego nie można było odprawiać nabożeństw: stacje Drogi Krzyżowej, szopkę betlejemską, figurę Grobu Pańskiego, figurę Chrystusa Zmartwychwstałego, paschał, baldachim, monstrancję, trybularz, łódkę, „kociołek” na wodę święconą, kropidło, hostiarkę, i inne niezbędne rzeczy. Wszystko to kosztowało razem około 20 000 zł. Kółka różańcowe ufundowały dla parafii piękny, biały ornat.
W drugim roku można już było pomyśleć o rozbudowie kościoła. Plan i kosztorys robót został wykonany przez miejscowego technika  budowlanego i zatwierdzony przez władze duchowne i świeckie. Od listopada 1953 do lipca 1954 r. dobudowano dwie zakrystie i duże prezbiterium. Kościół został wewnątrz podwyższony o dwa metry. Zmieniono sufit z płaskiego na beczkowy. Dobudowano chór, mogący pomieścić 150 osób. Dokonane prace i remonty powiększyły powierzchnię kościoła dwukrotnie. Kościół mógł pomieścić teraz 600 osób. Równolegle z rozbudową zmieniono całą instalację elektryczną. Prace murarskie wykonywali: B. Sandecki, R Szkołut i R Kowalczuk zaś prace ciesielskie: A. Arendt i J. Woźny. Aby w pełni wyposażyć kościół brakowało odpowiednich elementów. Dlatego sprowadzono z Łodzi stolarza, który z twardego, brzozowego drzewa zbudował 5-metrowy ołtarz kolumnowy (zob. zdjęcie) oraz balustradę i konfesjonał. Ławki ujednolicono i ustawiono w dwóch rzędach.
Po zakończeniu prac budowlano-inwestycyjnych poświęcono kościół ponownie. 28 lipca 1954 r. odbyło się uroczyste poświęcenie przez Wikariusza Generalnego Diecezji, ks. prałata Mariana Kumalę, który przy tej okazji utrzymał patronat kościoła pod wezwaniem św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny.
W trzecim roku ogrodzono kościół i plebanię parkanem. W czwartym przebudowano dzwonnicę. Dokończono iluminację kościoła, założono nowy piorunochron, wykonano chrzcielnicę oraz przeprowadzono gruntowny remont plebanii. Prace zakończono w październiku 1955 r. W kolejnych latach: przebudowano piece, wymalowano ściany i podłogi, naprawiony został dach.
W dniach 7-8 czerwca 1956 r. przeprowadził wizytację kanoniczną ks. inf. Z. Szelążek, który udzielił sakramentu Bierzmowania 249 kandydatom.
Fundusze na remonty i inwestycje pozyskiwane były z dobrowolnych datków parafian, pożyczki z Kurii (10 000 zł) i niewielkiej pomocy Funduszu Kościelnego w Warszawie. Ksiądz Proboszcz wspierał kasę kościelną swoimi pieniędzmi. Oprócz 1000 zł należnych Kurii z tytułu pożyczki oraz 3000 zł pożyczonych na potrzeby parafii od osób prywatnych, parafia na koniec 1958 roku nie posiadała żadnych długów.
22 lutego 1959 r. dokonano erekcji parafii Ińsko pod wezwaniem św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny.

Po przyjeździe stałego proboszcza do Ińska, wyraźnie rozwinęło się życie religijne parafii. Frekwencja stale rosła. Ustalono w Ińsku dwie niedzielne Msze św. o godz. 800 i 1000 oraz nieszpory. Trzecią Mszę św. zarezerwowano dla wiosek.
W związku z brakiem organisty, spora grupa kobiet i mężczyzn przez dwa lata, kilka razy tygodniowo, ćwiczyła wraz z ks. proboszczem wszystkie śpiewy liturgicz-ne i pieśni kościelne. Do sprzątania kościoła wynajęto jedną z parafianek. Dekorowa-niem, bielizną kościelną i utrzymaniem porządku zajęła się pani M.Zajączkowska. Wprowadzono nowe nabożeństwa: pierwszopiątkowe i pierwszosobotnie, czterdzie-stogodzinne, majowe, czerwcowe, październikowe i wszystkie ustalone zwyczajem kościelnym oraz godzinę świętą, różaniec w soboty wieczorem i Drogę Krzyżową. W okresie Wielkiego Postu odbywały się trzydniowe rekolekcje, połączone ze spowie-dzią i Komunią św. wielkanocną. Przeciętnie, w każdym roku, 1200 osób przystępo-wało do Sakramentów św. Odbywały się również, w tym samym czasie, osobne reko-lekcje dla dzieci oraz triduum przed świętem Stanisława Kostki. W okresie zimowym organizowano kursy przygotowawcze dla przyszłych małżeństw. Praca duszpasterska parafii odbywała się dokładnie według instrukcji i zarządzeń Wydziału Duszpaster-stwa Kurii.
Szczególną czcią otoczono patrona kościoła – św. Józefa. Ufundowano dla Niego Mszę św. w każdą środę. Wybrano kilkunastu chłopców na ministrantów. Do paź-dziernika 1952 r. powstało 8 kółek Żywego Różańca.
1 września 1959 r. dekretem biskupim przybył do parafii ksiądz wikariusz – Stani-sław Gulczyński. Przybycie drugiego duszpasterza pozwoliło na katechizację dzieci w szkołach wiejskich. Do kościółków parafialnych ks. Kwiatkowski dowożony był sa-mochodem osobowym pana K.Jarmoszko, ksiądz wikariusz natomiast dojeżdżał mo-tocyklem pożyczonym od pana Wieczorka.
Przełom 1959/1960. Kościół, jak pisze ksiądz Kwiatkowski, …jest dzisiaj tak uci-śniony, że ledwie dyszy. Lekcje religii w szkole zepchnięte na szary koniec, parafia i osobno kapłani obciążeni niesłychanymi podatkami, na budynki parafialne też nało-żono ogromne czynsze. Zakazano pielgrzymek, zbiórek na remonty kościołów. Zresztą choćby się kościoły waliły nie można było ich remontować, bo każdy remont opodat-kowano na 60% ogólnego kosztu. Seminaria Duchowne zagrożone, niemoralne usta-wy demoralizują i deprawują społeczeństwo… W związku ze zmianą polityki państwa wobec Kościoła w roku szkolnym 1960/61 utrudniono kapłanom pracę w szkole.
Po dziesięciu latach posługi ks. Kwiatkowskiego, bp W.Pluta mianował Go pro-boszczem parafii Kłodawa. Jego następcą na rok został ksiądz O.Ostrokołowicz.
1 kwietnia 1962 r., na podstawie dekretu Kurii Biskupiej w Gorzowie Wielkopol-skim, nowym Proboszczem parafii mianowany został ks. mgr E.Napierała. Ogłosił … iż zaczyna swą pracę od troski o tabernakulum, które zostało wyściełane atłasowymi fi-rankami… Jego poprzednik przekazał mu plany przebudowy głównego ołtarza. Zniesio-no drewnianą nadbudowę nad mensą ołtarza, wymalowano ścianę główną w prezbite-rium i umieszczono w niej, ufundowany przez parafian, obraz olejny św. Józefa Oblu-bieńca Najświętszej Marii Panny – Patrona Kościoła. Nad tabernakulum umieszczono krzyżyk z pasyjką z drzewa lipowego. Antypendium (podstawa, na której leżał blat ołta-rza) dotychczas drewniane, usunięto, a cała mensa (blat ołtarzowy) ołtarza opierała się na dwu drewnianych filarach. Zamiast zwisającej wiecznej lampki, zainstalowany został mały krzyżyk jarzeniowy przymocowany do tabernakulum.
W modernizację głównego ołtarza wiele pracy włożyli A.Arendt, J.Woźny, P.Malicki, A.Madej, B.Bielaszewski, M.Czerwonka, A.Mądrawski i J.Sowa.
Wprowadzono Msze św. sobotnie ku czci Matki Boskiej Królowej Polski i cotygodniowy śpiew parafialny. Zorganizowano 25-osobowy chór, którego prowadzeniem zajmował się ksiądz wikary.
W Wielkim Tygodniu 1962 r., w piwnicy pod kościołem, p. A.Mądrawski wybu-dował Grób Pański. Odtąd było to stałe miejsce Kaplicy Grobu Pańskiego.
W historii naszej parafii, wydarzeniem były dni 13 i 14 maja 1962 r., kiedy to zawi-tała do nas kopia Cudownego Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Uroczystości poprzedziło Triduum Maryjne przeprowadzone przez O.O. Paulinów z Częstochowy. W przygotowanie tej niecodziennej uroczystości zaangażowani byli wszyscy mieszkań-cy. Wybudowano pięć bram tryumfalnych, z których główna miała iluminowany napis: Witaj Królowo Polski. Ksiądz E.Napierała tak powitał obraz: 400 lat świątynie tej ziemi, na której dziś tak wspaniale rozkwita polskie życie, wionęły chłodem protestantyzmu. Chrystus nie przemawiał tu do nieśmiertelnych dusz z cichych tabernakulów. Razem z Nim odeszła i Matka, serdeczna Matka…. Ale to powróciła, zstąpiła do swego ludu z jasnogórskiego sanktuarium. Ciesząc się Tobą o Maryjo, ośmielamy się wołać: Królowo Polski – uświęć, co dobre, umocnij, co mierne, ulecz, co złe w naszej parafii!
Miesiąc później ksiądz Proboszcz wezwany został na Kolegium Orzekające w Star-gardzie za zorganizowanie zgromadzenia bez zezwolenia władz administracyjnych w dniach 13 i 14 maja 1962 r. Ukarano Go grzywną w wysokości 3500zł.
10 czerwca, podczas uroczystości I Komunii, zorganizowano dla dzieci śniadanie na wolnym powietrzu. Nie wiemy, co podano, ale w latach późniejszych było to ka-kao i słodkie bułki. Przez pewien czas była to jedna z tradycji parafialnych.
18 czerwca w pełni rozbrzmiała fisharmonia, znajdująca się na chórze naszego ko-ścioła, z czego najbardziej zadowolony był miejscowy organista, pan W.Seroczyński. Naprawy dokonali dwaj rzemieślnicy z Barwic koło Szczecinka.
 Aby wyprzedzić ewentualne działania władz, ks. Napierała uzyskał pozwolenie na procesję Bożego Ciała. Zezwolenie wydał Wydział Spraw Wewnętrznych w Stargar-dzie. Odmówiono go jednak dla Ściennego. Procesja szła ulicami: A.Czerwonej, Boh. Stalingradu, Piękną, W.Wasilewskiej, Zwycięzców i Wojskową (w późniejszych latach trasa ulegała zmianom). Przygotował ją pan A.Mądrawski, a ołtarze wybrani mieszkańcy: państwo Łuczak, Kuras, Pryma i Delik. Pani Z.Antoniewicz przygotowała dziewczynki, które sypały kwiatki. W późniejszych latach zajmowały się tym panie Z.Skraba i G.Krawczyk. Dziewczynki idące w białych sukienkach i sypiące kwiatki upiększały procesje Bożego Ciała.
W sierpniu odnowiono tynk na całym kościele, oszklono okno rozetowe we fronto-nie kościoła oraz wymalowano podłogi. Dalsze prace remontowe obejmowały założenie 26 metrów rynny wokół kościoła, którą ofiarował parafianin Pan Bąk. Naprawiono pod-łogę w zakrystii. Wymalowano kościoły w Ściennym i Czertyniu. Prace te wykonano w związku z przygotowaniami do wizytacji kanonicznej Biskupa Sufragana Ignacego Jeża z Gorzowa Wlkp. Podczas swojego pobytu w dniach 21-23 września 1962 r. ks. Biskup udzielił sakramentu Bierzmowania 340 osobom.
Aby godnie przyjąć tak zacnego Gościa, wybudowano 3 bramy tryumfalne, na ko-ściele zrobiono iluminowany krzyż, oświetlono krzyż misyjny, rozwieszono girlandy kwiatów. Oprawę artystyczną wykonali parafianie.
13 listopada 1962 r., w związku z rozpoczęciem Soboru Watykańskiego II, wyje-chała z naszej parafii delegacja do Częstochowy, aby czuwać przed obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej. W skład delegacji wchodzili: panie Zajączkowska, Jabłoń-ska, Łuczak z córką Marią i pan Korbiel. Zawieźli oni grubą, pięknie zdobioną świe-cę, jako symbol czuwającej Parafii.
W Adwencie 1962 r., wprowadzono dwa razy w tygodniu roraty, przed którymi odbywała się procesja dzieci z zapalonymi lampionami. W czasie ofiarowania, do specjalnie na ten cel zrobionego żłóbka, dzieci składały słomki i serduszka – symbole dobrych uczynków.
Dzięki Proboszczowi zakupiono dla parafii komplet szat liturgicznych (pięć kolo-rów), dwie kapy oraz duży pozłacany kielich. Tkanina, z której uszyto szaty (tzw. mo-ra) pochodziła z darów Polonii Amerykańskiej. Zakupiono również welon naramien-ny i trybularz. Chcąc lepiej oświetlić kościół zainstalowano, pięć lamp jarzeniowych w miejsce dawnych lampek nad stacjami Drogi Krzyżowej. Dotychczasową dzwonni-cę przeniesiono na obecne miejsce. W uroczystość Zesłania Ducha Świętego, 2 czerwca 1963 r., odbyła się ceremonia przyjęcia 13 nowych ministrantów. Uszyto dla nich 20 trój-kolorowych kołnierzy (czerwone, zielone i fioletowe) i 6 sutanek w kolorze czerwonym.
23 czerwca 1963 r. w Ińsku odbyła się po raz pierwszy ogólnoparafialna I Komunia Św. Jezusa Eucharystycznego przyjęły jednocześnie dzieci z Ciemnika, Czertynia, Ińska, Linówka i Ściennego.
W dniu Wszystkich Świętych wprowadzono noszenie żałobnych chorągwi. W marcu 1964 r., z datków wiernych, zakupiono do kościoła dywan, a kilka miesięcy później ofiarowano obraz Serca Jezusowego i mszał.
Po trzyletniej posłudze kapłańskiej obowiązki ks. Lachowicza przejął neoprezbiter ks. F.Pacholski. Z jego to inicjatywy wprowadzono wieczorki dla ministrantów. Było to ważne wydarzenie zarówno dla chłopców, jak i dla ich rodziców.
Milenijne obchody 1000-lecia chrztu Polski przypadły na rok 1966. Uroczystości te uczczono szeregiem nabożeństw, biciem w dzwony i wyjazdem delegacji parafian do Częstochowy.
Ks. Napierała kolejny raz został wezwany do Kolegium Karno-Administracyjnego w Stargardzie. Miejscowy milicjant napisał doniesienie na proboszcza. Chodziło o rzekomą nielegalną zbiórkę pieniędzy na remont kościoła w Ciemniku. Milicjant ten zabrał młodzieży sumę 1340 zł. i przekazał do kolegium, które orzekło przepadek pieniędzy i przekazanie ich na Fundusz Budowy Szkół. Proboszcza ukarano grzywną w wysokości 1000 zł.
W 1968 r. nastąpiły kolejne zmiany w wyglądzie naszej świątyni. 14 czerwca roz-poczęła się „modernizacja” wnętrza. Zbudowano nowy drewniany ołtarz „twarzą do lu-dzi”. W salce katechetycznej wymieniono podłogę, we wszystkie okna wstawiono szy-by ornamentowe. Zakupiono i powieszono nową Drogę Krzyżową.
Latem tego roku odszedł z Ińska, ks. Napierała, a nowym duszpasterzem został mianowany ks. K.Kowalczyk. Sprawował posługę w naszej parafii przez trzy kolejne lata. Po nim funkcję tę objął ks. H.Ozga. Wprowadzenia nowego proboszcza dokonał, pozostający na trzeci rok, ks. Z.Jeruzal.
Po trzyletniej przerwie, 25 lipca 1971 r., wprowadzone zostały nieszpory, jako na-bożeństwo popołudniowe. Reaktywowano również Żywy Różaniec. Ustalono wtedy, że Msza w pierwszą niedzielę miesiąca będzie odprawiana w intencji członków Ży-wego Różańca.
W dniach 3-4 października wizytował parafię ks. bp W.Pluta, który udzielił 190 parafianom sakramentu Bierzmowania. Na zakończenie wizytacji dokonał konsekra-cji nowego dzwonu, który nosi imię św. Józefa. Powstał on z pękniętego starego dzwonu.
Od 18 marca 1972 r. w naszym kościele, w niedzielę, zaczęto odprawiać (za zgodą Kurii Biskupiej w Gorzowie) Mszę św. w obrządku grecko-katolickim, na którą uczęszcza mieszkająca na terenie parafii ludność ukraińska.
Od 12 kwietnia 1972 r. wprowadzono w każdą środę, po Mszy św. wieczornej, nabożeństwo ku czci św. Józefa. Na cmentarzu postawiono nowy, wykonany przez M.Niezgodę i Wł.Trokielewicza, krzyż z drzewa dębowego.
Nowym zwyczajem pierwszokomunijnym była pamiątka przekazywana na rzecz kościoła – prezent od dzieci i ich rodziców. Były to kapy, ornaty, monstrancja, żyran-dole.
W związku z powstaniem Diecezji Szczecińsko-Kamieńskiej (28 lipca 1972 r.) nastąpiły zmiany w granicach diecezji. Do parafii Ińsko przyłączono Storkowo i Studnicę. Nastąpił też nowy podział dekanalny. Ińsko włączono do dekanatu Łobez.
10 marca 1974r. poświęcono chorągiew ufundowaną przez członków Żywego Ró-żańca. Podczas Mszy św. pożegnany został przez parafian dotychczasowy ks. Pro-boszcz H.Ozga. Nowym duszpasterzem mianowano ks. J.Deptę.
W okresie od 12 do 18 maja 1974 roku, odbyły się Misje Święte związane z Jubile-uszem Roku Świętego, ogłoszonym przez Papieża Pawła VI.
Zmiana granic parafii nastąpiła ponownie 6 czerwca 1974 r. Storkowo stało się osobną placówką obejmującą: Czertyń, Studnicę, Granicę i Wierzchucice. W związku z utratą tych miejscowości odwołano ks. St.Mielimączkę. W całej parafii Ińsko pozostał jeden kapłan.
W dniach 18-19 października 1975 r. ks. bp J.Gałecki przeprowadził wizytację kanoniczną w naszej parafii, podczas której udzielił sakramentu Bierzmowania 153 osobom.
Do końca 1975 r. dobudowano kolejne pomieszczenia do plebani, założono cen-tralne ogrzewanie. Do kościoła zakupiono, m.in.: komplet ornatów i kielich.
Z inicjatywy ks. J. Depty wprowadzono niedziele ministranckie. Podczas Mszy św. ministranci śpiewali specjalnie przygotowane dla nich pieśni. Wśród ministrantów zo-stała wyróżniona grupa chłopców, która przyjęła posługę lektoratu. Każde niedzielne nabożeństwo upiększali czytaniem lekcji i śpiewaniem psalmów. Wokół ołtarza niejed-nokrotnie zbierała się grupa ponad 50 ministrantów.
10 kwietnia 1976 r., Proboszcz otrzymał pozwolenie na budowę dzwonnicy, która miała powstać przy ścianie frontowej kościoła i być nowym elementem architekto-nicznym. Z początkiem lipca rozpoczęły się prace przy budowie wieży, a nie dzwonnicy, dzięki czemu powiększył się kościół. Zyskaliśmy „pomieszczenie chóralne”. Przy pracach budowlanych widać było wielkie zaangażowanie parafian. Pomagali wszyscy: kobiety, mężczyźni, młodzież i dzieci. Większość prac wykonano w czynie społecznym. Pierwszy etap pracy zakończono w październiku zalaniem stropu nad pomieszczeniem chóru i za-bezpieczeniem go na zimę. Prace wznowiono na wiosnę 1977 r. 21 sierpnia tego roku dokonano uroczystego poświęcenia „dzwonnicy”. Uroczystość tę uświetnił swoją obecnością Ojciec diecezji ks. bp J.Stroba. Przybyło na nią również 27 księży z sąsiednich parafii. W czasie kazania Biskup podziękował wiernym za wysiłek i trud pracy poniesiony przy budowie dzwonnicy.
Na szczególne wyróżnienie zasługuje wydarzenie z 1977 r., kiedy to po raz pierw-szy w historii naszej parafii do Seminarium Duchownego w Paradyżu poszedł A.Lemieszko. Kilka lat później taką samą decyzję podjął P.Pryma. Obecnie są dusz-pasterzami: ks. Andrzej w Choszcznie, jako Proboszcz w parafii pw. św. Jadwigi Kró-lowej oraz kapelan wojskowy Garnizonów Choszczno, Drawno i Cybowo; ks. Piotr w Szczecinie, jako Proboszcz w parafii pw. Świętej Trójcy i dyrektor Caritasu.
16 października 1978 r. całą Polskę obiegła radosna nowina. Kardynał krakow-ski, Karol Wojtyła został wybrany na papieża. Nasza parafia wraz z całą Ojczyzną, cieszyła się z tego wyboru i w czasie pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski, licznie uczestniczyła w modlitwach w jego intencji.
W 1980 r. strażacy w galowych mundurach po raz pierwszy uczestniczyli w ob-chodach święta Bożego Ciała. Do dnia dzisiejszego biorą czynny udział w ważniej-szych świętach kościelnych (asysta przy Grobie Pańskim i w procesji Bożego Ciała, nawiedzenie kopii obrazu Najświętszej Marii Panny, relikwii świętego Wojciecha).
Ksiądz bp St.Stefanek odwiedził nas w dniach 18-19 października 1980 r., doko-nując wizytacji duszpasterskiej i udzielając sakramentu Bierzmowania. W czasie swo-jego pobytu dokonał również poświęcenia dwóch dzwonów, które zostały zakupione w Przemyślu dzięki ogromnej ofiarności parafian.
20 czerwca 1981 r. nad jeziorem Ińsko, odprawiona została Msza św. z okazji rozpoczęcia sezonu turystycznego. Oprócz licznie przybyłych parafian i wypoczywa-jących turystów wzięli w niej udział przedstawiciele Miejskiej Rady Narodowej wraz z Naczelnikiem E.Barskim. W roku następnym władze miasta nie udzieliły zgody na taką Mszę św. z powodu stanu wojennego.
 Rok 1982 został ogłoszony Rokiem Jubileuszu Jasnogórskiego. Dla naszej parafii było to podwójne święto: 5 kwietnia kleryk A.Lemieszko otrzymał święcenia diako-natu w katedrze szczecińskiej z rąk ks. bpa K.Majdańskiego; 2 sierpnia po raz pierw-szy odbyła się piesza pielgrzymka młodzieży z Warszawy na Jasną Górę (21 osób); w darze młodzież ofiarowała parafii obraz Czarnej Madonny.
24 października 1982 r. zostało odnowione tabernakulum w naszym kościele.
10 kwietnia 1983 r. parafianie przeżywali piękną uroczystość Mszy św. Prymicyj-nej ks. A.Lemieszko, który tydzień wcześniej otrzymał święcenia kapłańskie w kate-drze szczecińskiej. Wierni uczestniczyli w tej uroczystości zakończonej błogosła-wieństwem dla mieszkańców całej parafii. Mszę św. uświetnił śpiew chóru młodzie-żowego.
Kolejnym wydarzeniem była 25 rocznica święceń kapłańskich oraz 10-lecie służ-by duszpasterskiej w naszej parafii ks. proboszcza J.Depty. Uroczystą Mszę św. wraz z kolegami z roku odprawił ks. bp J.Gałecki.
Dekretem ks. bpa K.Majdańskiego z 18 czerwca 1985 r. został utworzony dekanat Ińsko. Pierwszym dziekanem został Proboszcz naszej parafii ks. J.Depta W roku 1990 jego następcą został ks. St.Malczewski z Towarzystwa Chrystusowego – Proboszcz parafii Chociwel.
W dniach 6-13 października 1985 roku odbyły się Misje Święte prowadzone przez O.O. Oblatów z Iławy i Poznania.
Zgodnie z nowym zarządzeniem Kurii Biskupiej, dotyczącym nauk przedślub-nych, również w naszej parafii otworzona została Poradnia Rodzinna (22 czerwca 1986). Po odpowiednim przygotowaniu pracę doradczyń życia rodzinnego podjęły panie I.Klukowska, A.Lemieszko, K.Lewandowska i T.Furman.
Po dwunastoletniej przerwie do parafii mianowano wikariusza. Był nim neopre-zbiter, ks. M.Łąkiewicz.
Przed świętami Bożego Narodzenia miała miejsce po raz drugi doniosła uroczy-stość, tak ważna dla naszej parafii. Diakon P.Pryma 14 grudnia, z rąk ks. bpa K.Majdańskiego, otrzymał święcenia kapłańskie. Tydzień później odprawiona została dla parafian Msza św. Prymicyjna, która zakończyła się udzieleniem błogosławieństwa wszystkim uczestniczącym w uroczystości.
W czerwcu 1987 r. do Ojczyzny przyjechał Ojciec Święty. Z naszej parafii do Szczecina udało się autokarami 250 osób. Na Jasnych Błoniach odbyła się uroczysta Msza św. i spotkanie z wiernymi diecezji szczecińsko – kamieńskiej.
W maju 1988 r., dekanat Ińsko nawiedziła figura Matki Boskiej Fatimskiej. Uroczystości odbywały się w Marianowie, dokąd ze śpiewem udała się pielgrzymka para-fialna.
 W czerwcu 1989 r. parafia odwiedza z sakramentem Bierzmowania ks. bp J.Gałecki. Z ofiar złożonych podczas uroczystości zakupiona została nowa kapa.
W październiku po raz pierwszy zorganizowana została parafialna pielgrzymka do Sanktuarium w Licheniu. Pojechały dwa autokary – łącznie 70 osób.
12 kwietnia 1990 r., w Wielki Czwartek, w naszej parafii, niespodziewaną wizytę złożył i odprawił Mszę św. ks. bp St.Stefanek.
Od 1września, po wieloletniej przerwie, do szkół powraca religia. W klasach po-wieszone zostały krzyże. W pierwszym roku, oprócz księży, pracę katechetyczną wśród młodzieży podjęły panie A.Lemieszko, J.Masznicz oraz R.Czerwonka. W ko-lejnych latach panie: A.Czerwonka, J.Turczynowska, A.Ufland i M.Piątkowska. Ka-techetki p. Ufland i p. Piątkowska ucząc religii zdecydowały się podjąć studia w tym kierunku, zdobywając wyższe wykształcenie magisterskie na Akademii Teologii Ka-tolickiej w Warszawie.
Dekretem Biskupa Szczecińsko – Kamieńskiego ks. bp K.Majdańskiego z dnia 17 czerwca 1991 r., został zwolniony z obowiązków proboszcza ks. J.Depta i mianowany proboszczem parafii Matki Bożej Królowej Polski w Golenicach. W miejsce ustępującego proboszcza, z dniem 1 lipca nowym duszpasterzem naszej parafii został ks. Cz.Fryska, dotychczasowy proboszcz parafii św. Józefa w Szczecinie. Najważniejszym zadaniem, po objęciu obowiązków proboszcza przez ks. Cz.Fryskę, było przygotowanie parafii do nawiedzenie kopii Cudownego Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Uroczystość tą poprzedziły Misje Święte prowadzone przez księży Salezjanów z Płocka.
W dniu nawiedzenia obrazu, 9 sierpnia 1991 r., przybył do Ińska ks. bp J.Gałecki, który przewodniczył uroczystej Mszy św. W koncelebrze, wokół ołtarza polowego w parku, zgromadzili się: Wikariusz Generalny – St.Szwajkosz, duchowni pobliskich pa-rafii, ks. J.Depta – poprzedni proboszcz, ks. D.Wowk – duszpasterz obrządku grecko-katolickiego.
Podczas gościny Cudownego Obrazu wierni modlili się cały czas w Kościele. Każda ulica miała wyznaczoną godzinę na nocne czuwanie przy Wizerunku Czarnej Madonny. Przy adorowaniu Świętego Obrazu uczestniczyli również wierni obrządku grecko-katolickiego.
Następnego dnia rozpoczęło się pożegnalne nabożeństwo, po którym ks. pro-boszcz w asyście strażaków i licznie zgromadzonych wiernych, odwiózł obraz Matki Boskiej Częstochowskiej do sąsiedniej parafii – Storkowo.
Było to jedno z najważniejszych przeżyć religijnych w parafii w ostatnich 30 la-tach (poprzednie nawiedzenie było w 1962 r.).
Jesienią do parafii przyjechał ponownie ks. bp J.Gałecki z wizytą duszpasterską i udzielił sakramentu Bierzmowania 71 osobom. Podczas wizytacji spotkał się na ple-banii z delegacją nauczycieli miejscowej szkoły. Podczas rozmów dyrektor Maria Ża-kowska–Wołkowicz zaprosiła ks. Biskupa do odwiedzenia i spotkania się ze wszyst-kimi nauczycielami i uczniami w Szkole Podstawowej. Druga część tej wizyty miała miejsce w listopadzie. Przyjazd ks. Biskupa został uzgodniony na dzień 28 listopada 1991 r.
 W tym dniu, w towarzystwie ks. Cz.Fryski, ks. Biskup przybył do szkoły. Odbyło się spotkanie z uczniami, a następnie z nauczycielami. Dla nas wszystkich było to wspaniałe wydarzenie, gdyż po raz pierwszy w murach naszej szkoły mogliśmy gościć tak dostojnego gościa.
25 marca 1992 r., papież Jan Paweł II, dokonał reorganizacji diecezji i prowincji kościelnych w Polsce. Od tego dnia miasto Szczecin stało się stolicą Metropolii Szczecińsko – Kamieńskiej, zaś pasterzem Archidiecezji mianowany został ks. bp M.Przykucki. Ińsko pozostało nadal dekanatem.
Rok 1992 wyróżnił się w sposobie przeprowadzania rekolekcji wielkopostnych. Po raz pierwszy dzieci, zamiast na zajęcia dydaktyczne do szkoły, uczęszczały na nauki re-kolekcyjne do kościoła. Dzieci przychodziły bardzo chętnie na spotkania, było to coś nowego, innego niż dotychczas. Podczas rekolekcji, w dowód wielkiego oddania Panu Jezusowi, dzieci zrobiły drewniane krzyżyki, wiszące do dziś na ścianach w niektórych domach.
21 czerwca 1992 roku, odprawiona została uroczysta Msza św. dziękczynna w 25-lecie kapłaństwa ks. proboszcza Cz.Fryski.
Rekolekcje Wielkopostne 1993 roku przeprowadził ks. J.Milewski TCh z Poznania. W kronice parafialnej zapisał: Było słońce i deszcz oraz dodatnia temperatura, a więc to wszystko, co sprzyja rozwojowi przyrody. Oby Jezus, który jest słońcem chrześcijaństwa i żywą wodą dla dusz ludzkich tak działał w sercach tutejszych parafian, aby rozwinęło się w nich pełne życie Boże, dające owoce dobrych uczynków, radość i nadzieję na szczęśliwe życie doczesne i wieczne.
 W maju 1993 r. nastąpiła zmiana wystroju kościoła. Wykonano proces polichromo-wania figury Matki Boskiej Niepokalanej, św. Józefa i Pana Jezusa na Krzyżu. Na ścia-nie w prezbiterium pozostawiono tylko Krzyż, a figury, które dotychczas stały przy Krzyżu, ustawiono na postumentach bocznych ścian. Kościół pomalowano na biało, przez co figury stały się bardziej widoczne. 19 sierpnia zamontowane zostały witraże do prezbiterium o tematyce z Nowego Testamentu: okno lewe – Matka Boska Bolesna, prawe – Święty Jan. Wykonawcami byli państwo Kisielewscy ze Szczecina.
Tego roku wprowadzono nową trasę procesji Bożego Ciała, która przebiega uli-cami: A. Krajowej, Boh. Warszawy, Rybacką, Zwycięzców i Staromiejską. Stałe ołta-rze przygotowywane są przy posesjach państwa Łuczak, Pryma, Zimeckiej i Guber-nat. Mieszkańcy pobliskich domów włączają się do prac dekoracyjnych.
22 sierpnia 1993 r., z wizytą duszpasterską do naszej parafii przybył Metropolita Szczecińsko – Kamieński ks. abp M.Przykucki. Rozpoczął ją przyjazdem do kościoła filialnego pw. św. Wojciecha w Ciemniku. Tam odprawił Mszę św. i poświęcił obraz św. Huberta – patrona myśliwych. Następnie przyjechał do Ińska, gdzie podczas Mszy św. w intencji parafii, dokonał poświęcenia witraży w prezbiterium.
1 kwietnia 1994 r. Nabożeństwo Wielkopiątkowe w naszej świątyni odprawił ks. bp Marian B.Kruszyłowicz. Była to wielka radość  i wyróżnienie dla nas. 26 maja wi-zytę w parafii złożył ks. abp M.Przykucki i udzielił sakramentu Bierzmowania. Pod-czas pobytu dokonał poświęcenia dwóch nowych witraży. Pierwszy z nich przedsta-wia Cudowny połów ryb, drugi – miłosierdzie Chrystusa Jezu ufam Tobie – na wzór obrazu przekazanego przez błogosławioną siostrę Faustynę.
Kolejną wizytę ks. Arcybiskup złożył w Ińsku 1 września, podczas Wojewódzkiej Inauguracji Roku Szkolnego 1994/95. Inaugurację rozpoczęła uroczysta Msza św. Pod-czas homilii Ojciec duchowy wskazał nam kierunki pracy słowami: …Wezwanie do pracy obowiązuje i starszych i młodszych, i dlatego też do Was, Dziatwo Kochana i Młodzieży Droga, zwracam się z serdeczną prośbą, abyście mieli zawsze zrozumienie dla solidnej, dobrej pracy. [...] trzeba umieć z pomocą Bożą działać. I to jest moje życzenie, które wypowiadam na początku tego roku: abyście z pomocą Bożą umieli działać, żebyście umieli działać w duchu Jezusa, który wchodząc do wieczernika powiada „Pokój wam”. Obyśmy działali w duchu pokoju. Obyśmy zagadnienie chrześcijańskiego pokoju dobrze rozważyli my, starsi i wy, młodsi. Kto działa w duchu pokoju, jest pełen życiowego optymizmu, umie wytrzymywać różne napory i umie działać skutecznie…
24 maja 1995 r. do kościoła parafialnego zostają wstawione następne dwa witraże: pierwszy – Pan Jezus z uczniami wśród zbóż, drugi – św. Brat Albert Chmielowski.
Dzięki inicjatywie ks. M.Siedleckiego zostało wprowadzone środowe Nabożeń-stwo do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Wokół ks. Marka gromadziła się licznie młodzież, którą nie tylko fascynował śpiew przy akompaniamencie gitary, ale także sama postawa duchowa wikariusz.
16 lipca 1995 r. ks. abp M.Przykucki, w związku z obchodami 50-lecia na Pomo-rzu Zachodnim polskości i administracji kościelnej, podniósł kościół parafialny pw. Najświętszej Marii Panny Królowej Świata w Stargardzie Szcz. do godności Kościoła Kolegiackiego. Ustanowił przy tym kościele Kapitułę Kolegiacką, której pierwszymi kanonikami zostali m.in.: ks. prał. H.Ozga – prepozyt (przełożony) kapituły i ks. Cz.Fryska – proboszcz naszej parafii.
Podczas uroczystości odpustowej św. Józefa 1996 r., naszą parafię odwiedził i li-turgię słowa poprowadził ks. inf. O.Ostrokołowicz. Dwa tygodnie później stanął przed obliczem Pana.
Latem, z inicjatywy ówczesnego burmistrza Ińska St.Zimnickiego, rozpoczęły się prace przy zewnętrznym upiększaniu placu kościelnego. Zdemontowano płoty, wy-remontowano i poszerzono schody, wyłożono dziedziniec kostką polbrukową, urzą-dzono trawniki (zlikwidowano ogród, posiano trawę i posadzono krzewy ozdobne). Teren przykościelny dzięki temu stał się bardziej przestronny. Odnowiono elewację kościoła i zmieniono pokrycie dachu. Pod koniec sierpnia wstawiono dwa kolejne wi-traże: Pan Jezus błogosławi dzieci oraz Ojciec Święty Jan Paweł II błogosławi Matkę Teresę z Kalkuty. Uroczyste poświęcenie witraży nastąpiło 3 listopada 1996r. podczas wizyty kanonicznej ks. abpa M.Przykuckiego.
Kolejnym ważnym wydarzeniem dla naszej parafii był dekret Arcybiskupa – Me-tropolity M.Przykuckiego, z dnia 10 sierpnia 1996 r., nominującego ks. kan. Cz.Fryskę na dziekana dekanatu Ińsko.
19 marca 1997 r. w uroczystościach odpustowych, obok księży naszego dekanatu, uczestniczył, celebrując Mszę św., ks. H.Ozga. W kronice parafialnej jego wpis brzmi: Wdzięczny jestem ks. kanonikowi za zaproszenie na uroczystość odpustową, bo to moja pierwsza parafia. Z radością przybyłem na to miejsce, by sprawować Naj-świętszą ofiarę i odświeżyć z wszystkimi parafianami miłe wspomnienia.
Wiosną 1997 r. przeprowadzony został remont domu parafialnego. Wymienione zostało pokrycie dachu i rynny, docieplono ściany, zmienione zostało ogrzewanie na olejowe.
 Niecodzienną uroczystość przeżyliśmy 17 października 1997 roku. W tym dniu naszą parafię nawiedziły relikwie św. Wojciecha. W uroczystościach uczestniczyli duchowni naszego dekanatu, księża pracujący wcześniej w parafii i licznie zgroma-dzeni parafianie. Honorową opiekę nad relikwiami sprawowała Straż Pożarna.
W maju 1999 r., w kościele wymienione zostało nagłośnienie. Istniejące do tej po-ry często ulegało awarii. Wymianą zajęła się firma „Audion” ze Szczecina. Nowe na-głośnienie działa znakomicie.
W tym też roku po raz pierwszy przez naszą parafię szła Piesza Pielgrzymka do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Myśliborzu. Pielgrzymi podążają z Koszalina z parafii św. Ducha. Ińsko jest miejscem kończącym jeden z etapów, dlatego też za-trzymują się na nocleg. Pielgrzymi korzystają z gościnności parafian.
9 października do naszej Parafii przywieziony został Obraz Miłosierdzia Bożego, poświęcony przez Ojca Św. Jana Pawła II na prośbę ks. abpa M.Przykuckiego. Obraz w kościele parafialnym przebywał dobę. Nawiedzenie obrazu poprzedziło Triduum o Mi-łosierdziu Bożym, któremu przewodniczył ks. B.Przybysz – wikariusz z parafii Recz.
Nieobcy nam był problem Kościoła na Wschodzie. W trzecią Niedzielę Adwentu 1999 r. zbierane były dobrowolne datki parafian na budowę Katedry w Irkucku na Syberii, gdzie biskupem jest Polak ks. Mazur.
Cyklicznie zbierane są ofiary na Misje Święte, Archidiecezjalne Wyższe Semina-rium Duchowne w Szczecinie i Katolicki Uniwersytet Lubelski. Bóg zapłać wszyst-kim parafianom za wszelkie ofiary!
Rok 2000! Uroczystą Mszą św. rozpoczęliśmy Rok Jubileuszowy poświęcony Prymasowi Tysiąclecia Stefanowi Wyszyńskiemu.
26 maja do naszej Parafii przybył ks. abp Z.Kamiński. Metropolita Szczecińsko – Kamieński udzielił młodzieży naszej Parafii sakramentu Bierzmowania. Sakrament doj-rzałości chrześcijańskiej otrzymało 68 osób.
1 czerwca Ińsko obchodziło symboliczną 700-letnią rocznicę nadania praw miej-skich (data dokładna nie jest znana). Uroczystości te rozpoczęły się liturgią słowa Bo-żego. Uczestniczyli w nich: pastor Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego z Koszali-na, stu byłych mieszkańców Ińska sprzed 1945 r., którzy obecnie mieszkają w Niem-czech, proboszcz naszej parafii, władze miasta i zaproszeni goście. Po liturgii słowa Bożego, ks. proboszcz wspólnie z pastorem poświęcili tablicę pamiątkową.
3 czerwca 2001 r. przeżywaliśmy wizytację kanoniczną ks. bpa Mariana B.Kruszyłowicza, który udzielił sakramentu Bierzmowania 101 osobom. Podczas niedzielnej Mszy św. ks. Biskup wygłosił homilię skierowaną przede wszystkim do młodzieży, która otrzymała sakrament dojrzałości chrześcijańskiej. Po południu ks. Biskup spotkał się z ministrantami, a na Mszy św. popołudniowej słowo Boże skie-rował do członków Żywego Różańca. Po Mszy św. udzielił biskupiego błogosławień-stwa matkom z dziećmi.
Trzeciego dnia wizytacji ks. bp Kruszyłowicz odwiedził młodzież szkolną. Pod-czas spotkania na sali gimnastycznej z uczniami Szkoły Podstawowej i Gimnazjum przedstawiony został krótki program słowno-muzyczny poświęcony postaci kardynała S.Wyszyńskiego – Prymasa Tysiąclecia. Ponadto zorganizowano wystawę fotogra-ficzną ukazującą niektóre fakty z życia Prymasa, oraz ekspozycję dzienników Kardy-nała i książek o Nim. Ksiądz bp Marian B.Kruszyłowicz zwracając się do zgroma-dzonych dzieci i młodzieży, zachęcał do rozwoju intelektualnego. Spotkanie zakoń-czyło się wspólnym śpiewem „Abba Ojcze!”. Ksiądz bp, po spotkaniu z młodzieżą, został zaproszony do pokoju nauczycielskiego, gdzie w towarzyskiej i miłej atmosfe-rze rozmawiał z gronem pedagogicznym i dyrekcją szkół. Była to druga wizyta Bi-skupa w skromnych progach szkoły.
23 czerwca 2001 r. zamontowano największy witraż we frontonie kościoła, przed-stawiający: Trójcę Przenajświętszą, symbol Roku Jubileuszowego 2000, herb ks. abpa Zygmunta Kamińskiego oraz herb Ińska. Witraż ten upamiętniać ma Jubileusz 50-lecia Parafii. Uroczystego poświęcenia dokonał ks. abp Z.Kamiński, 9 czerwca 2002 r. pod-czas Sumy Jubileuszowej, którą odprawił w koncelebrze z księżmi, byłymi pracownikami naszej parafii.

Materiały zebrały i opracowały:
Teresa Furman, Renata Czerwonka, Elżbieta Rachtan, Dorota Lemieszko, Beata Manske]